Spontaniczne Kreowanie Świata (ang. Impro For Storytellers) – Keith Johnstone

jake-hills-194864

 

Książka jest dziełem Keith’a Johnstone’a – angielskiego reżysera, pisarza i instruktora teatralnego, wybitnego autorytetu w dziedzinie improwizacji. Przedstawia wystąpienia i techniki aktorów teatru improwizacyjnego. 

Aktorzy improwizacyjni odgrywają scenki wymyślone przez widzów, gdy są na scenie. To widzowie decydują o tym jaką scenkę odegrają, a aktorzy starają się ją odegrać jak najlepiej. Wchodzą na scenie w sytuację, x która jest jedną wielką niewiadomą. Improwizowanie, dopasowywanie działań do reakcji otoczenia, radzenie sobie z trudną publicznością to jedne z wyzwań aktorów. Muszą się liczyć z różnymi reakcjami czasem są skazani na szybkie myślenie i popełnianie błędów.

Publiczność ma utrudnić osiągnięcie ich celu na scenie, zdemotywować przez swoją reakcje, kary i uwagi. Wysoka odporność na stres, zniechęcenie to tylko nieliczne cechy którymi powinienem jawić się dobry aktor.

Kreują opinię poprzez scenki, które odgrywają, są nieszablonowi nieschematyczni, muszą wyjść poza schematy myślenia widza, zaskoczyć go, doprowadzić do euforii wykazać się nieprzeciętnymi umiejętnościami teatralnymi, pokazać że są prawdziwymi aktorami a nie miernotami. Ich umiejętności komunikacyjne są kształtowane przez całe życie poprzez granie na scenie i techniki improwizacyjne, które opierają się o podstęp, bo zaskakują prowokują wprowadzają widza w błąd już myśli jedno a okazuje się drugie, scenka nie może być przewidywalna nikt nie wie co się stanie. Nawet sam aktor, wie tylko tyle, że musi dać z siebie wszystko.

Gra na scenie może być metaforą życia w którym często jesteśmy bez planu, posiadając jedynie zasoby i doświadczenie, które ma nam pomóc przetrwać. Aktorzy są uzbrojeni w narzędzia improwizacyjne, które dzielą się na wiele kategorii im muszą się od siebie znacznie różnić, aby zachować nieprzewidywalność. Muszą być trudne do rozpoznania. Pożądaną reakcją widzów jest euforia, podziw, śmiech na sali.

Scenki absurdalne często nierealne, nieprzewidywalne, cięte dialogi, riposty, wzajemna współpraca grupy na scenie, czekająca na reakcje widowni. To kolejne wyzwania pracy na scenie przy czym należy pamiętać, że widownia jest jak Borys (brutalny aktor odgrywający scenkę) potrafi być bezlitosna.

Tu umiejętności nie wystarczą liczy się wywołanie pożądanego stanu, reakcja widowni decyduje czy scenka była udana czy nie. Nikt nie wie jednak jak zareaguje widownia, mogą tylko przypuszczać. Odgrywając scenkę bazują na umiejętnościach, które mają i na doświadczeniu, które może być pomocne ale i zwodnicze.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *